۱-۱- مقدمه
گوشت مرغ در سالهای اخیر به طور وسیعی جهت تغذیه انسان و تأمین پروتئین مورد نیاز به کار رفته است، پرورش مرغ گوشتی به دلیل رشد سریع، سهولت تغذیه، استفاده از فضای بسته تراکم و ضریب تبدیل پایین نسبت به سایر محصولات پروتئینی و همچنین دارا بودن مواد مورد نیاز بدن انسان از مزایای خاص برخوردار است، ولی به دلیل عدم رعایت نشدن اصول صحیح مدیریتی و استانداردهای فنی در تولید و پرورش مرغ، خسارات قابل توجهی در مرحله اول به تولید کنندگان و سپس به جامعه و اقتصاد ملی وارد شده است (شیرانی و همکاران، ۱۳۸۶).
امروزه مهمترین مسائل در صنعت مرغداری، مدیریت و تغذیه میباشد. مدیریت و تغذیه بهینه ضمن کاهش هزینهها و اقتصادی نمودن تولید، باعث عرضه محصول با کیفیت بالاتری به بازار مصرف شده، و از آلودگیهای زیاد محیط زیست که در اثر استفاده بی رویه از مواد مغذی در جیرههای غذایی و دفع آنها، عارض میشود، جلوگیری میکند (پوپ و ایمرت،۲۰۰۱). از مهمترین نهادههای مورد استفاده در پرورش جوجههای گوشتی، خوراک است، زیرا قسمت اعظم هزینههای تولید را به خود اختصاص میدهد. تحقیقات در ایران نشان میدهد که توجه به ضریب تبدیل غذایی میتواند بیشترین تأثیر را بر میزان درآمد مرغداری داشته باشد. در حالیکه اغلب واحدهای مرغداری از جیره متوازن شده استفاده نمیکنند که این مسأله میتواند علاوه بر افزایش هزینههای تولید موجب کاهش رشد و افزایش ضریب تبدیل غذایی گردد (ورمقانی،۱۳۸۷).
در حال حاضر در سراسر جهان و در کشور ما بخش عمده ای از عملیات تولیدی پرورش طیور در قالب واحدهای بزرگ و کوچک صنعتی انجام می شود. از ویژگیهای این واحدها تولید انبوه با استفاده از حداقل نهاده ها و در دوره های زمانی به مراتب کوتاه تر از روش سنتی است. مرغداریهای صنعتی که به طور همزمان چند هزار تا چند صدهزار قطعه طیور را نگهداری می کنند از یک سو با مسائل و مشکلات خاص فنی، بهداشتی و اقتصادی مواجه اند و از سوی دیگر به دلیل استفاده از نیروی انسانی در امر تولید، موضوعات متعددی را در حوزه بهره‌گیری از نیروی کار در پیش رو دارند. ضرورت بررسی مسائل و مشکلات حاکم بر این صنعت، با نگاهی بر وضعیت و حجم تولیدات آن در ایران و استان، مشخص می‌گردد.
۱-۲- وضعیت صنعت طیور در ایران و استان تهران
امروزه مرغ و تخم مرغ به عنوان دومین محصول استراتژیک کشور بعد از گندم، جایگاه ویژه ای را در سبد کالاهای اساسی به خود اختصاص داده اند. با وجود بیش از ۴۵ سال سابقه در صنعت مرغد اری کشور، هم اکنون با تولید سالانه یک میلیون و ۴۰۰ هزار تن گوشت مرغ و توان بالقوه تولید یک میلیون و ۸۰۰ هزار تن گوشت مرغ، کشور ایران بر اساس آخرین آمار سازمان خواربار و کشاورزی جهانی (فائو) از نظر تولید گوشت مرغ، مقام چهاردهم جهان و در بین کشورهای منطقه خاور میانه، مقام اول تولید را به خود اختصاص داده است. بر طبق این آمار، سرمایه در گردش این صنعت در ایران برابر شش هزار میلیارد تومان و سرمایه ثابت آن برابر ۲۲ هزار میلیارد تومان است که به عنوان دومین صنعت پس از صنعت نفت از نظر داشتن حجم سرمایه به شمار می رود. این صنعت موجب اشتغال ۶۰۰ هزار نفر در کشور شده است و به تبع آن معیشت حدود سه میلیون نفر را تأمین می کند. هم اکنون هر ماه بین ۶۰ تا ۷۰ میلیون قطعه جوجه ریزی در کشور انجام می شود. این کار در حدود ۱۷ هزار واحد مرغداری شامل واحدهای اجداد، مادر، نیمچه گوشتی و تخم گذار صورت می پذیرد (اناری، ۱۳۸۵).
استان تهران دارای بیش از ۱۵۰ واحد جوجه های گوشتی با ظرفیت ۱۰۰۹۷۰۰۰۰ قطعه میباشد. مقدارگوشت تولیدی در سال ۱۳۹۰ برابر با ۱۷۰۰۰۰۰ هزار تن است که سهم تولید گوشت مرغ استان تهران برابر با ۹۰۰۰۰ هزار تن و به عبارتی ۶ درصد از سهم کل کشور است. در شرایط موجود چنانچه ضریب تبدیل یعنی نسبت وزن خوراک مصرفی به وزن مرغ زنده در یک دوره تولید را به عنوان یک شاخص فنی رایج در صنعت مرغداری در نظر بگیریم، بر اساس اطلاعات موجود، متوسط این ضریب در استان به میزان ۸/۱ تا ۲/۲ است، در حالیکه استاندارد جهانی در حد متعارف ۷/۱ تا ۹/۱ است (معاونت امور دام، وزارت جهاد سازندگی، ۱۳۸۶). به عبارت دیگر برای تولید هر کیلوگرم مرغ، ۲۰۰ تا ۶۰۰ گرم غذای اضافی مصرف می شود.
۱-۳- موضوع مورد تحقیق
بررسی عوامل مدیریتی موثر برعملکرد مزارع پرورش جوجه گوشتی جنوب استان تهران
۱-۴- مسئله اساسی تحقیق
با استفاده از اطلاعات جمع آوری شده با ابزار پرسش‌نامه می‌توان مدل والگوی مناسبی جهت عوامل مدیریتی در بهبود مدیریت و تولیدات از جمله گوشت مرغ در جنوب استان تهران ارائه نمود.
در استان تهران تعداد ۱۴۰ واحد پرورش جوجه گوشتی با ظرفیت تولید۹۲۱۰۲۲۰ قطعه درهردوره پرورش ۴۵ روزه وجود دارد وبه طور میانگین در طول سال ۴ دوره جوجه ریزی صورت می گیرد و حدود ۷۸۲۸۷ تن گوشت مرغ در سال تولید می شود. این مقدار ۴/۸ درصد از گوشت مرغ تولیدی کشور را شامل می‌شود. از آنجایی که یکی از راهکارهای اساسی افزایش تولیدات دامی، افزایش بهره وری درواحدهای تولیدی می باشد و با استفاده بهینه از نهاده‌ها وهمچنین مدیریت صحیح گله می توان بهره وری را ارتقاء داد. در این تحقیق با استفاده از روش تحلیل پوششی داده‌ها کارایی واحدهای پرورشی تعیین نمودیم سپس مقدار مطلوب استفاده از نهاده ها مشخص شد و همچنین تاثیر عوامل مدیریتی مختلف، ظرفیت فارم و سالن بر روی کارایی آنها مورد بررسی قرار گرفت و در نهایت الگوی مناسب برای پرورش جوجه گوشتی در جنوب استان تهران ارایه شد. در استان تهران ضریب تبدیل غذایی جوجه های گوشتی تجاری ۲/۲ است و طی ۴ دوره تولید در طول سال ۴۶۰۵۱۰۰۰ قطعه جوجه گوشتی در آن پرورش داده می‌شود. در صورتی که ۲/۰ واحد ضریب تبدیل غذایی کاهش داده شود، به ازای یک قطعه جوجه در طول هر دوره پرورش ۵۰۰ گرم و سالیانه در استان حدود ۲۳۰۰۰ تن صرفه جویی در مصرف دان به ارزش ۶۹۰۰۰۰۰۰۰۰۰ ریال خواهیم داشت. از آنجایی که از نظر منابع غذایی طیور در رقابت با انسان می‌باشند می‌توان علاوه بر افزایش سود آوری در صنعت مرغداری، از صرفه جویی و فرصت حاصل شده در بخش تغذیه انسان استفاده نمود و موجبات بهبود کمیت و کیفیت غذای انسان و به دنبال آن سلامت بیشتر جامعه را فراهم کرد. بنابراین بررسی و تحلیل نحوه عملکرد، سطح مدیریت و عوامل موثر بر اختلاف عملکرد تولیدی در بین واحدهای پرورش جوجه گوشتی به منظور بهینه سازی و ارتقاع سطح عملکرد آنها ضروری است.

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   دانلود پایان نامه دربارهجبران خسارت، تجارتخانه، طلاق

۱-۵- فرضیه های تحقیق
الف- از عوامل مدیریتی در جهت افزایش عملکرد واحدهای پرورش جوجه گوشتی جنوب استان تهران به خوبی استفاده می شود.
ب- از عوامل مدیریتی در جهت افزایش عملکرد واحدهای پرورش جوجه گوشتی جنوب استان تهران به خوبی استفاده نمی شود.

۱-۶- اهداف تحقیق
الف- ارایه راهکارهای عملی به منظور بهبود کارایی فنی واحدهای پرورش جوجه گوشتی تجاری درجنوب استان تهران
ب- کاهش ضریب تبدیل غذایی وارتقای وضعیت اقتصادی واحدهای پرورش جوجه گوشتی تجاری در جنوب استان تهران
ج- صرفه جویی در میزان دان مصرفی و وارد نمودن ظرفیت بدست آمده در تغذیه انسان از راه‌های مستقیم یا غیر مستقیم دیگر
د- مطالعه اقتصادی – اجتماعی وتعیین عوامل مدیریتی در صنعت مرغداری در جنوب استان تهران برای اولین بار انجام شد .

فصل دوم
مروری برپژوهش‌های انجام شده

۲-۱- مقدمه
در حال حاضر در سراسر جهان و در کشور ما بخش عمدهای از عملیات تولیدی پرورش طیور در قالب واحدهای بزرگ و کوچک صنعتی انجام میشود. از ویژگیهای این واحدها تولید انبوه با استفاده از حداقل نهادهها و در دورههای زمانی به مراتب کوتاه تر از روش سنتی است. مرغداریهای صنعتی که به طور همزمان چندهزار تا چندصد هزار قطعه طیور را نگهداری میکنند از یک سو با مسائل و مشکلات خاص فنی، بهداشتی و اقتصادی مواجهاند و از سوی دیگر به دلیل استفاده از نیروی انسانی در امر تولید، موضوعات متعددی را در حوزه بهرهگیری از نیروی کار در پیش رو دارند. ضرورت بررسی مسائل و مشکلات حاکم بر این صنعت، با نگاهی بر وضعیت و حجم تولیدات آن در جهان وایران و استان، مشخص می‌گردد.
۲-۱-۱- تولید گوشت مرغ در جهان
براساس آمار رسمی فائو ۳۴/۸۷ درصد از تولیدات طیور و ماکیان در سال ۲۰۰۹ از نوع جوجه گوشتی میباشد. پرورش جوجه گوشتی برای بار اول در آمریکا در سال ۱۹۲۰ مورد توجه قرار گرفت و بتدریج به اروپا و سایر نقاط جهان گسترش یافت. براساس گزارش سازمان خواروبار جهانی (F.A.O) در کشورهای در حال توسعه و توسعه یافته تولید گوشت مرغ افزایش یافته و به نحو رضایت بخش در حال افزایش است. بررسی منطقهای نشان میدهد که تولید گوشت مرغ در طی سالهای اخیر در آسیا رشد خوبی داشته و در سالهای قبل آمریکای شمالی و مرکزی مقام اول در تولید گوشت سفید جهان داشتند ولی در سال ۲۰۰۹ آسیا بیشترین تولید گوشت مرغ را داشته و مقام اول را بخود اختصاص داده است اما از نظر متوسط وزن لاشه میزان (۵۸/۱ کیلوگرم) مقام پنجم را دارا میباشد.
۲-۱-۲-مصرف سرانه گوشت طیور در جهان
براساس آخرین آمار رسمی FAO که مربوط به سال ۲۰۰۹ میباشد، کشور امارات با میزان مصرف سرانه ۴/۵۹ کیلوگرم در سال بالاترین مقدار و کشور کویت با میانگین مصرف سرانه ۹۵/۵۸ کیلوگرم در سال و برزیل با ۳/۴۸ کیلو گرم به ترتیب رتبه های دوم وسوم را بخود اختصاص داده اند و آمریکا با ۵/۴۴ کیلوگرم در رتبه بعدی قرار دارد همچنین میزان سرانه گوشت مرغ در ایران ۴/۲۵ کیلوگرم گزارش گردید که این میزان ایران را در رتبه ۱۶ در بین ۲۸ کشور مورد بررسی قرار گرفته توسط مرکز آمار تولیدات دامی آمریکا قرار داده بطوریکه مصرف گوشت مرغ در ایران بیشتر از کلمبیا (۱/۲۴)، اتحادیه اروپا (۱/۱۸)، ژاپن (۵/۱۶)، کره جنوبی (۵/۱۵)، اندونزی (۸/۳)، هند (۳/۲) و برخی کشورهای دیگر است.

۲-۱-۳- وضعیت طیور گوشتی ایران
پرورش و نگهداری طیور بومی بویژه مرغ به شیوه سنتی همراه با پرداخت به دامداری در خانوادههای مناطق روستایی ایران رایج و متداول بوده است و اصولاً تا چهار دهه اخیر مرغداری در ایران به شکل سنتی انجام میگرفت و فعالیتهای مرغداری محدود به روستاها بود. همگام با پیشرفت تکنولوژی در امر صنایع سنگین ضرورت تحرک و پویایی بیشتر در امر زراعت و دامداری کشور بیشتر احساس میشد

دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید