به طوریکه در سال ۱۳۳۳ سازمان دامپروری وابسته به وزارت کشاورزی اقدام به وارد کردن نژادهای اصلاح شده مرغ از خارج از کشور نمود و به دنبال آن واردات ماشینهای جوجه کشی، دارو و مواد اولیه برای خوراک، آموزش روشهای پرورش و نحوه فرموله کردن خوراک انجام گرفت. باعنایت به اینکه صنعت مرغداری تأمین بخشی از نیاز پروتئین کشور را به عهده دارد لذا روز به روز به اهمیت این صنعت افزوده شده و سرمایه گذاری زیادی در این زمینه انجام شد.
صنعت طیور کشور از سال ۱۳۳۸ تاکنون شاهد تغییر و تحول بسیاری بوده است. شروع فعالیتهای پرورش طیور به طریق صنعتی در کشور در سال ۱۳۳۸ اگرچه بصورت ابتدایی بوده ولی در آن زمان از اهمیت خاصی برخوردار بوده و ایجاد زمینه فعالیتهای بعدی را موجب گردیده است.
امروزه مرغ و تخم مرغ به عنوان دومین محصول استراتژیک کشور بعد از گندم، جایگاه ویژهای را در سبد کالاهای اساسی به خود اختصاص دادهاند. با وجود بیش از ۴۵ سال سابقه در صنعت مرغداری کشور، هم اکنون با تولید سالانه یک میلیون و ۴۰۰ هزار تن گوشت مرغ و توان بالقوه تولید یک میلیون و ۸۰۰ هزار تن گوشت مرغ، کشور ایران بر اساس آخرین آمار سازمان خواربار و کشاورزی جهانی(فائو) در سال۲۰۰۹ از نظر تولید گوشت مرغ، مقام ششم جهان و در بین کشورهای منطقه خاورمیانه، مقام اول تولید را به خود اختصاص داده است. بر طبق این آمار، سرمایه در گردش این صنعت در ایران برابر شش هزار میلیارد تومان و سرمایه ثابت آن برابر ۲۲ هزار میلیارد تومان است که به عنوان دومین صنعت پس از صنعت نفت از نظر داشتن حجم سرمایه به شمار میرود. این صنعت موجب اشتغال ۶۰۰ هزار نفر در کشور شده است و به تبع آن معیشت حدود سه میلیون نفر را تأمین میکند. هماکنون هر ماه بین ۶۰ تا ۷۰ میلیون قطعه جوجه ریزی در کشور انجام میشود. این کار در حدود ۱۷ هزار واحد مرغداری شامل واحدهای اجداد، مادر، نیمچه گوشتی و تخمگذار صورت می‌پذیرد.
۲-۱-۴- وضعیت مصرف گوشت مرغ در کشور
مطابق آمار ارائه شده درصد خودکفائی از نظر فرآوردههای مختلف پروتئین حیوانی طی سال‌های ۸۸-۱۳۷۵ نشان داده شده است. همانطوری که مشاهده میگردد از سال ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۴ کشور از نظر تولید گوشت مرغ صددرصد خودکفا بوده، ولی طی سالهای ۸۵ تا ۸۸ کشور از نظر تولید گوشت مرغ بطور متوسط در سطح ۵/۹۶ درصد خودکفا میباشد. در زمینه محصولات دریایی در طی سالهای ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۸ صد درصد خودکفا بوده است ولی در زمینه گوشت قرمز و شیر خودکفا نبوده، ولی در طول این مدت، تولید روند صعودی داشته و نتیجتاً درصد خودکفایی هم افزایش یافته است و گوشت قرمز از ۷۴ درصد خودکفایی در سال ۱۳۷۹ به ۹۱ درصد در سال ۱۳۸۸ رسیده است.
همانطور که جدول ۲-۱ نشان داده شده است متوسط مصرف سرانه گوشت سفید طی سالهای ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۸ روند تقریباً صعودی داشته است و این نشان دهنده رونق این صنعت و همچنین رشد نسبتاً بالای این صنعت میباشد که علاوه بر جبران رشد جمعیت، میزان مصرف سرانه را هم افزایش داده است. ولی میزان مصرف سرانه گوشت قرمز از سال ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۸ روند تقریبا نزولی داشته و از میزان ۴/۱۴ کیلوگرم در سال ۱۳۸۳ به ۶/۱۱ کیلوگرم رسیده است ولی مصرف سرانه محصولات دریایی در همین سالها روند صعودی داشته است. همچنین روند مصرف سرانه تخم مرغ طی سالهای ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۸ تقریباً صعودی بوده و این پارامترها نشان دهند رشد صنعت مرغداری و جایگاه آن در تغذیه جمعیت کشور میباشد.
جدول ۲-۱- میزان میانگین مصرف سرانه محصولات پروتئین حیوانی طی سالهای (۸۸-۱۳۷۵) کیلوگرم
فرآورده
سال
تخم مرغ
محصولات دریایی
گوشت مرغ
گوشت قرمز
۱۳۷۵
۸۴/۵
۸۱/۱
۶/۶
۴/۱۴
۱۳۷۶
۰۱/۶
۰۹/۲
۲۶/۷
۶/۱۵
۱۳۷۷
۳۵/۵
۰۴/۲
۳/۶
۱۵
۱۳۷۸
۸۳/۴
۵۶/۲
۹/۶
۸/۱۳
۱۳۷۹
۶۵/۴
۹/۲
۷۳/۶
۲/۱۴
۱۳۸۰
۴۷/۴
۷۴/۳
۵/۶
۷/۱۲
۱۳۸۱
۶۸/۴
۰۳/۵
۶۲/۵
۳۸/۱۲
۱۳۸۲
۱۱/۵
۴۲/۵
۶
۳۱/۱۲
۱۳۸۳
۵۸/۵
۴۴/۵
۲/۶
۳/۱۲
۱۳۸۴
۸۵/۵
۵۲/۵
۲۴/۷
۸/۱۲
۱۳۸۵
۵۴/۶
۷۸/۵
۲/۹
۴۶/۱۱
۱۳۸۶
۳۷/۷
۸۹/۵
۹۷/۹
۹۴/۱۱
۱۳۸۷
۲۴/۸
۴۱/۵
۹/۹
۵/۱۱
۱۳۸۸
۲۵/۷
۵/۵
۱۰
۶/۱۱
مأخذ: وزارت جهاد کشاورزی (سالنامه آماری ۸۸)

۲-۱-۵- وضعیت طیور در استان تهران
براساس نتایج حاصل از طرح آمارگیری مرغدارهای گوشتی صنعتی کشور در سال ۱۳۹۰، تعداد کل مرغدارهای گوشتی صنعتی کشور ۱۷۷۱۴ واحد با ظرفیت ۳۰۱۳۶۶۴۶۰ قطعه است. از این تعداد بیش از ۱۵۰ واحد جوجه های گوشتی با ظرفیت ۱۰۰۹۷۰۰۰۰ قطعه مربوط به واحدهای پرورش جوجه‌های گوشتی سهم استان تهران میباشد. مقدارگوشت تولیدی در سال ۱۳۹۰ برابر با ۱۷۰۰۰۰۰ هزار تن است که سهم تولید گوشت مرغ استان تهران برابر با ۹۰۰۰۰ هزار تن و به عبارتی ۶ درصد از سهم کل کشور است.
۲-۲- عوامل مدیریتی موثر بر عملکرد مزارع پرورش طیور
تحقیقات متعددی در مورد عوامل مدیریتی موثر بر عملکرد در واحدهای پرورش جوجه‌های گوشتی و میزان تاثیر هریک در مناطق مختلف انجام شده است. از جمله این عوامل مدیریتی خوراک، آب مصرفی و افزودنیها، جوجه، تاسیسات و تجهیزات واحدها، سطح اطلاعات و آگاهی مدیران، میزان تلفات، بهداشت و درمان و شرایط منطقه‌ای اشاره داشت. در ادامه نتایج برخی از این مطالعات بیان شده است.
۲-۲-۱- اثر آموزش بر عملکرد تولیدی مزارع
با وجود پیشرفت در فناوری ها، کماکان نیروی انسانی به عنوان مبنای توسعه محسوب می شود و برنامه ریزان، سیاست گذاران و تصمیم گیران برنامه های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی، نیروی انسانی را به عنوان زیر بنای ساختار توسعه در ابعاد مختلف می‌دانند .ابراهیم زاده (۱۳۷۵)، به نقل از فردریک هاربیسون می‌گوید: منابع انسانی پایه اصلی ثروت ملت ها را تشکیل می دهند. سرمایه و منابع طبیعی نیز عوامل مهمی در تولید هستند ولی این انسان‌ها هستند که سرمایه را انباشت می کنند، از منابع طبیعی بهره برداری می‌نمایند، سازمان اقتصادی، اجتماعی و سیاسی را بنا نموده و در مجموع توسعه را باعث می‌شوند. کشوری که نتواند دانش و مهارت مردم خود را رشد و گسترش دهد و از آن در اقتصاد ملی به بهترین وجه استفاده کند، قادر نخواهد بود مشکلات توسعه نیافتگی خود را حل نماید.
نیروی انسانی به عنوان محور پیشرفت و توسعه تنها درسایه آموزش‌های مستمر و کاربردی مهارت‌ها، می‌تواند نوآوری‌ها و متون جدید را فرا گیرد و ایفای نقش نماید. بنابراین، سرمایه انسانی عبارت است از علم و دانش،گرایش و بینش، مهارت و تجربه، توان و قابلیت ها و در نهایت نظم و انضباطی که توسط آموزش در نیروی کار جامعه ذخیره می شود و سبب افزایش بهره‌وری کار آنان در تولید می‌گردد (عمادزاده، ۱۳۶۹). در کشور ما از مجموع قریب ۱۵ میلیون نفر شاغل در بخش‌های مختلف بیش از ۴/۳ میلیون نفر یعنی ۲۳ درصد در بخش کشاورزی، ۳۱ درصد در بخش صنعت و۴۵ درصد در بخش خدمات مشغول فعالیت هستند و ترکیب سنی بیش از ۵۰ درصد آنان بالای ۴۰ سال است . از نظر سطح سواد اکثرا کم سواد یا بی سواد می باشند . بنابراین لزوم آموزش‌های متناسب با نیازهای شغلی و اجتماعی برای این افراد برای توانمند سازی آنان اجتناب ناپذیر است (سلیمانی، ۱۳۷۹).
تعریف متعددی در مورد آموزش ارائه شده است. آموزش به هر گونه فعالیت یا تدبیر از پیش طرح ریزی شده ای گفته می شود که هدف آن ایجاد یادگیری در یاد گیرندگان است (سیف، ۱۳۷۸). ابطحی (۱۳۷۳) نیز آموزش را حقیقت مدیریت می‌داند. نیوکمب (۱۹۸۵)، یادآور می شود که وقتی یک شخص تحت آموزش قرارگیرد احساسات، افکار و اعمال آن شخص تغییر می یابد .زیرا علایق، توانایی و نگرش های وی تغییر می‌کنند. ایشان آموزش را به عنوان هدایت کننده فرآیند یادگیری توصیف می کند که افراد یادگیرنده از طریق آن دانش، مهارت و نگرش جدیدی کسب می کنند. اتلین (۱۹۹۳)، آموزش را یادگیری دانش و مدیریت تعریف می‌کند. شاه ولی (۱۳۶۸)، آموزش را به منظور ایجاد مهارت‌ها و کفایت‌ها در افراد برای کسب توانایی که مرتبا در حال تغییر است ضروری می داند. حجازی (۱۳۷۵)، آموزش را وسیله‌ای برای اصلاح تغییر در طرز رفتار، دانش، مهارت و نگرش فرد قلمداد می نماید. نوه ابراهیم (۱۳۷۲)، آن را آماده کردن فرد برای اشتغال در یک شغل می‌نامد و بالاخره، بیات ترک (۱۳۷۰)، در این باره می‌گوید نقش آموزش در توسعه روستایی را می توان به طور خلاصه در ارتقاء دانش فرهنگی، اجتماعی، تخصصی و افزایش مهارت ها دانست که به دنبال آن ارتقاء بهره وری مطلوب از نعمات الهی میسر خواهد شد.
در دنیای حاضر با توجه به رشد سریع و شتابان دانش بشری، بیشتر مشاغل و حرف روز به روز پیچیده تر و فنی تر می‌شوند. از این رو همواره شاغلین مشاغل و حرف گوناگون برای موفقیت شغلی خویش با نیازهای متعددی مواجه می گردند. یکی از آنها نیاز به افزایش دانش فنی ، مهارت و در ک عمومی از شغل خویش است. در این راستا مشاغل و حرف مختلف کشاورزی و دامپروری از این امر جدا نبوده و دقیقا از رخداد مزبور پیروی می‌کنند. بدین جهت برای این گروه از مشاغل نیز همواره نیازهای آموزشی جدیدی پدیدار می شود. مسایل مطرح شده از یک سو و وجود ضایعات و کاهش بهره وری در صنعت طیور کشور از طرف دیگر ضرورت آموزش را برای جامعه مرغداران دو چندان نموده است.
بررسی‌های زهری (۱۳۷۲)، در صنعت طیور کشور مشخص می کند که آمار نوع و حجم ضایعات در این صنعت متنوع، بسیار بالا و با استانداردهای بین المللی ناهماهنگ است. طبق برآوردهای انجام شده میزان کل ضایعات صنعت طیور کشور از میلیاردها ریال در سال تجاوز می کند. بر اساس نظر اسفاری (۱۳۷۳)، با کاستن از ضایعات در این صنعت نه تنها هزینه تولید گوشت سفید کاهش خواهد یافت، بلکه فراگردهای دیگری نظیر بهبود کیفیت فرآورده‌ها، بهبود فرآیند تولید، تأمین امنیت غذایی و کاهش آلودگی های زیست محیطی نیز حاصل خواهد شد.
مدیریت صحیح تغذیه در مرغداری ها شامل اتخاذ تدابیر فنی و بهداشتی منطبق بر ضوابط و استانداردها به منظور کاهش ضایعات خوراک و ر سیدن به یک ضریب تبدیل معقول ضروری است (شاه ولی، ۱۳۸۱). دادن خوراک تا لحظه بارگیری با انباشتگی خوراک در مجرای گوارش و باقی ماندن حدود ۸۰ تا ۲۰۰ گرم غذا در چینه دان و روده همراه است که علاوه بر اتلاف منابع غذایی موجب آلودگی لاشه در هنگام کشتار نیز می گردد (زهری، ۱۳۷۲). بر اساس نتایج یک طرح تحقیقاتی، ضایعات خوراک و تلفات حیوانی در واحدهای مرغداری به ترتیب بیش از ۵/۱ و ۳ برابر استانداردهای بین المللی است (رحیمی، ۱۳۸۰). همچنین، در یک پژوهش ملی عوامل موثر بر ضایعات خوراکی و تلفات حیوانی در واحدهای پرورش مرغ گوشتی، مشخص گردید که در جدول ۲-۲ نشان داده شده اند و گویای لزوم آموزش مدیران مرغدارا

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   منبع پایان نامه ارشد با موضوعشخص ثالث، ضمن عقد، طلاق
دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید