منبع پایان نامه درباره
توسعه شهر، سازمان ملل پایان نامه ها و مقالات

حدودی قابل تصور کمک می کند. آن پلی است بین آنجایی که هستیم و آنجایی که می خواهیم برویم. برنامه ریزی به آینده می نگرد. (رضائیان، اصول مدیریت، ص ??)
برنامه ریزی، نوعی پدیده عینی اجتماعی است و خصوصیت های ویژه خود را دارد در عین حال، یک رویداد منحصربه‌فرد نیست که دارای یک ابتدا و انتهای مشخص باشد بلکه یک فرایند مستمر و دائمی و منعکس کننده تغییرات و در صدد رسیدن به اهداف است. در سازمان های پیچیده امروزی، بدون برنامه ریزی های دقیق، امکان ادامه حیات نیست و برنامه ریزی، مستلزم آگاهی از فرصت ها و تهدیدهای آتی و پیش بینی شیوه مواجهه با آنها است. (محمدی، ص. 73).

2-8-1-مزایای برنامه ریزی
برخی از مزایای برنامه ریزی عبارتند از:
1-افزایش احتمال تحقق اهداف سازمان
2-ایجاد فرصتِ اجرای منظم تصمیم ها
3-صرفه اقتصادی
4-انطباق با شرایط متغیر محیطی
5- استفاده صحیح از منابع
6- فراهم شدن ابزارهای کنترل
7- امکان سنجش میزان پیشرفت
8- آگاهی کارکنان از اهداف سازمان و نقش خود
9- تقویت کار گروهی
10-رسیدن به اهداف شخصی

2-8-2-عناصر کلیدی برنامه ریزی
1- روش برنامه ریزی
2- محیط اجتماعی
3- سیستم برنامه ریزی
4- برنامه ریز

2-8-3-دلایل ضرورت برنامه ریزی
1- تصحیح کننده رفتار
2- رفتار عقلایی و افزایش کارایی
3- محدودیت منابع

2-8-4-انواع برنامه ریزی
1- از نظر زمانی(کوتاه مدت، میان مدت و بلند مدت)
2- از نظر مکانی(کلان، بخشی، منطقه ای)
3- از نظر حوزه عملکرد(اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، فرهنگی)

2-8-4-1-انواع برنامه ریزی از نظر مدت اجرا
از مهمترین انواع برنامه ریزی، یکی برنامه ریزی مفید و دیگری برنامه ریزی انعطاف پذیر است. در آغاز رواج برنامه ریزی، که عمر آن را به شکل کنونی نباید بیش از 70 سال دانست، تصور می شد که می‎توان برنامه ای معین را برای مدتی معلوم طرح کرد و تا پایان دوره ی برنامه، به تمام نکات آن مفید بود. اما تجارب متعدد نشان داد که چه در عرصه ی برنامه ریزیهای اقتصادی و اجتماعی و چه در برنامه ریزی های کالبدی، به حکم پویایی روابط حاکم بر جوامع، مقید بودن به برنامه ای ثابت مشکلاتی را به همراه خواهد داشت که شاید از بی برنامگی نیز بدتر باشد. لذا، با توجه به این نکات، برنامه ریزی را می توان از نظر مدت اجرا، به خاطر بررسی اقدامات انجام شده و جبران اشتباهات یا نواقص، به چند دوره ی مشخص تقسیم نمود: (رضائیان، علی، اصول مدیریت، سال 1379، ص ??)
الف- برنامه ریزی بلندمدت:
که دوره ی اجرای آن بین 10 تا 20 سال است و گاهی به 25 سال نیز می رسد و علت نیاز به آن، معمولاً ایجاد یک چهارچوب کلی و آینده نگرانه در زمینه ی مورد توجه برنامه است که بر اساس این چهارچوب بتوان نیازها و امکانات آینده را مشاهده کرد و تقسیمات، هم آهنگی و توازن آنها را بر پایه ای گذارد که هدف های بلندمدت ایجاب می کند.

ب- برنامه ریزی میان مدت:
که معمولاً مدت اجرای برنامه ی آن بین 3 تا 7 سال می باشد و گاه می تواند به ده سال نیز برسد و آن اجرای برنامه هایی است که در قالب همان برنامه ریزی بلندمدت و با هدف های کلی آن، به مرحله‎ی اجرا درمی آید. در برنامه ی میان مدت، رئوس برنامه مشروح تر از برنامه های بلندمدت است و اگر در برنامه های بلندمدت، هدف های کلی مورد بحث قرار می گیرد، در برنامه های میان مدت به ترتیبی است که ببینیم راه های رسیدن به این هدف ها کدام است. (رضائیان، علی، اصول مدیریت، سال 1379)

ج- برنامه ریزی کوتاه مدت :
که معمولاً مدت اجرای آنها بین 1 الی 2 سال است. معمولاً هر اندازه مدت اجرای برنامه کوتاه تر باشد، اجرای آن برنامه ها در رابطه با واقعیات، قابلیت اجرایی بیشتر و بهتری دارند. از جهت دیگر، هر یک از برنامه های کوتاه، میان و بلندمدت در قالب یکدیگر انجام می گیرند.
در یک برنامه ی دورنگرانه، هدف ارتقاء سطح زندگی مردم و تامین نیازهای جمعیت یک کشور در بلندمدت است. در قالب این برنامه ها، می توان در برنامه های 5 تا 7 ساله (میان مدت) به برنامه ریزی منطقه ای و اجرای برنامه های عمرانی در سطح مناطق مختلف کشور و در رابطه با امکانات آن منطقه پرداخت؛ یا برنامه ها را در هر یک از سطوح بر اساس هدف های خاصی (مانند ارتقاء سطح آموزش، بهداشت و مانند آن) گذارد؛ و در قالب آنها در طی اجرای برنامه های 1 الی 2 ساله (کوتاه مدت)، به اجرای جزئیات و مراحل کوتاه تری پرداخت. به عنوان مثال، در قابل برنامه ی میان مدت، به توسعه ی بهداشت و درمان؛ در طی یک برنامه ی کوتاه مدت، به ایجاد بیمارستان ها یا مراکز درمانی اقدام نمود و یا در سطح منطقه یا شهر، با برنامه های اجرایی میان مدت، فرضاً به توسعه ی فضاهای سبز یا ایجاد مراکز آموزشی همت گمارد. (رضائیان، علی، اصول مدیریت، سال 1379)
بر طبق نظر برنامه ریزان، می توان برنامه ریزی را به اقسام زیر طبقه بندی کرد:)) برنامه ریزی محلی/ شهری، (برنامه ریزی روستایی، برنامه ریزی ناحیه ای، برنامه ریزی ملی و برنامه ریزی بین المللی).

2-8-4-2- از نظر مکانی(کلان، بخشی، منطقه ای)
1- برنامه ریزی محلی (شهری)
این نوع برنامه ریزی از شرایط اقتصادی لازم جهت توسعه شهر تاثیر فراوانی می پذیرد. برای آن که تصویری کلی از این نوع برنامه ریزی ارائه کنیم می توانیم بگوییم که ابتدا طرح توسعه شهر آماده می شود؛
جمعیت در سطح شهر با حفظ کمترین تراکم ممکن به طور یکنواخت پراکنده می گردد؛ مناطق مختلف شهر شکل می گیرد و مقررات مربوط به معابر و آمد و شد، وضع می شود.

2- برنامه ریزی روستایی:
نواحی روستایی باید بر اساس روشی منظم و مطابق خطوط از پیش تعیین شده، توسعه یابد. از این‎رو، در نواحی روستایی نیز باید روش های حساب شده ی علمی برنامه ریزی بکار گرفته شود.
شهر باید با روستاهای اطراف از طریق امکانات حمل و نقل مناسب، ارتباط یابد و صنایع روستایی نظیر مرغداری، مراکز تولید محصولات لبنی، صنایع بافندگی که در پیوند با محصولات کشاورزی است، مورد توجه قرار گیرد. (رضائیان، علی، اصول مدیریت، سال 1379)

3- برنامه ریزی ناحیه ای:
برنامه ریزی ناحیه ای به معنای برنامه ریزی برای واحدهای جغرافیایی بزرگ تر از یک شهر است که اصطلاحاً به آن ناحیه می گویند.
برنامه ریزی ناحیه ای کم و بیش بر اساس اصول برنامه ریزی نواحی شهری صورت می گیرد. ناحیه قلمروی را دربر می گیرد که به آسانی در دسترس بوده و بین 15 تا 50 کیلومتر را دربر می گیرد و دارای تعدادی روستا و دهستان باشد.
برنامه ریزی ناحیه ای با روشی مناسب به توسعه موزون ناحیه کمک می کند. این نوع برنامه ریزی با برنامه ریزی بزرگراه های ناحیه ای، حمل و نقل ناحیه ای، منابع آب ناحیه ای، سیستم دفع فاضلاب و غیره مرتبط است. برنامه ریزی ناحیه ای توسعه شهرها و روستاهای موجود در ناحیه را نیز مورد توجه قرار می دهد و به منظور اسکان مجدد افرادی که از یک مادرشهر انتقال داده شده اند؛ مکانهایی را مشخص می کند تا شهرهای جدید را احداث کند. (رضائیان، علی، اصول مدیریت، سال 1379)

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   تحقیق دربارهبهبود عملکرد، تلفن همراه

4-برنامه ریزی ملی
برنامه ریزی در سطح ملی نیز انجام می شود. این نوع برنامه ریزی به منابع و توانایی ها در زمینه های مختلف ملی، در کل کشور توجه دارد.
برنامه ریزی ملی امکان می دهد تا منابع ملی به بهترین شیوه ی ممکن برای توسعه کشور مورد استفاده قرار گیرد. کارهای مهمی نظیر ایجاد راه آهن، شبکه های آبیاری، ایجاد صنایع سنگین و برق هیدروالکتریک در حیطه برنامه ریزی ملی قرار می گیرد.

5- برنامه ریزی بین المللی
برنامه ریزی بین المللی با تاسیس سازمان ملل متحد (u. n. o) بوجود آمد. این نوع برنامه ریزی در پی ایجاد همکاری و هماهنگی بهتر بین ملت های مختلف جهان است. (u. n. o) آژانس های متفاوتی را به منظور رهبری مطالعات در زمینه های گوناگون حیات بشری، نظیر بهداشت، مسکن، غذا، آموزش و به کار گرفته و راه حل های مناسبی را به منظور حل مشکلات موجود در سطح بین المللی ارائه داده است. (رضائیان، علی، اصول مدیریت، سال 1379)

2-8-4-2-3- از نظر حوزه عملکرد(اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، فرهنگی)
6-برنامه‌ریزی جامع و عملیاتی
به‌طورکلی می‌توان برنامه‌ریزی‌هایی که در یک سازمان انجام می‌شود، به دو نوع تقسیم کرد؛ یکی برنامه‌ریزی جامع و دیگری برنامه‌ریزی عملیاتی. (محمدحسن نبوی. ص46)

7-برنامه‌ریزی جامع
برنامه‌ریزی جامع عبارت است از کوشش آگاهانه، سنجیده و واقع‌گرایانه دولت برای تدوین سیاست‌هایی در زمینه چگونگی تخصیص عوامل تولیدی بین سازمان‌ها و مؤسسه‌های دولتی و غیردولتی؛ … (علیرضا آیت‌الهی/ص4)

8-برنامه‌ریزی جامع یا استراتژیک
برنامه‌ریزی جامع، به برنامه‌هایی گفته می‌شود که خطوط کلی برنامه‌های آینده سازمان را در درازمدت مشخص می‌نماید، و گاهی در این برنامه‌ها سیر کلی حرکت‌ها تا رسیدن به کلیه اهداف سازمانی مشخص می‌شود.
در برنامه‌ریزی جامع وضعیت فعلی سازمان و راههای کلی آینده تبیین می‌گردد. به گونه‌ای که کلیه برنامه‌ریزیهای عملیاتی به بخشی از این حرکت کلی تعلق می‌گیرد.
برنامه‌ریزی جامع، به کلیه برنامه‌های عملیاتی جهت داده و از پراکندگی، و گاهی تعارض، و تضادّ و برنامه‌ها جلوگیری می‌نماید. (محمدحسن نبوی. ص46)

9-تفاوت برنامه‌ریزی جامع با برنامه‌ریزی سنتی
… برنامه‌ریزی جامع یا برنامه‌ریزی برای قلمرو گسترده، یک امر جدید است، ولی برنامه‌ریزی محدود یا برنامه‌ریزی برای قلمرو خاص، که همان برنامه‌ریزی سنتی در این بخش است شناخته شده‌تر است، اگرچه هدفهای کلی هر دو نوع برنامه‌ریزی یکی است. (حسن احمدی. ص18)

10-برنامه‌ریزی عملیاتی
در برنامه‌ریزی عملیاتی، خطوط کلی برنامه جامع، در اجزای مناسب خرد شده و هر جزء به صورت هدف در برنامه‌های عملیاتی تعیین می‌گردد، سپس برای رسیدن به هر یک از اهداف برنامه عملیاتی ترسیم می‌گردد. (محمدحسن نبوی. ص47)
بعضی برنامه‌ریزی عملیاتی را این‌گونه تعریف کرده‌اند: “برنامه‌ریزی عملیاتی را می‌توان پیش‌بینی عملیات برای نیل به هدفهای معین، با توجه به امکانات و محدودیتها و خطوط کلی ترسیم شده در برنامه جامع تعریف کرد.” (سیدمهدی الوانی، چاپ دوم، نشرنی، ص 26.)

11-برنامه‌ریزی راهبردی
اولین گام در برنامه‌ریزی راهبردی وجود رسالت‌ها یا آرمان‌هاست که غایی‌ترین هدف سازمان، دستیابی به آنهاست. معمولاً رسالت‌ها را فلسفه وجودی سازمان یا دلایلی می‌دانند که سازمان برای آنها ایجاد شده است. چنین به نظر می‌رسد که مشکل اساسی برنامه‌ریزی راهبردی، به نبود اشتراک یا اجماع نظر درباره اهداف غایی، و در مواقعی، نبود رسالت‌های معین و مشخص برای برنامه‌های سازمان بازمی‌گردد. در حوزه فرهنگ، به دلیل ک
یفی بودن و قابل تفسیر بودن فعالیت‌ها، رسیدن به اجماع درباره چشم‌اندازها(در مقایسه با سایر حوزه‌ها نظیر حوزه صنعت) به مراتب پیچیده‌تر است. (دکتر مجید وحید. ص94)

12-برنامه‌های راهبردی و برنامه‌های عملیاتی
در نگاه اجمالی، برنامه‌ها را به دو دسته؛ تحت عنوان “برنامه‌های راهبردی” و “برنامه‌های عملیاتی” تقسیم می‌کنند. از جمله ویژگی‌های برنامه‌های راهبردی؛ دراز مدت و کیفی بودن، تنظیم و تصویب شدن در سطوح عالی سازمان، تأثیرپذیری از متغیرهای محیطی و لحاظ کردن این متغیرها در تدوین آنهاست. در مقابل، برنامه‌های عملیاتی با ویژگی‌هایی چون کوتاه و میان مدت بودن، تنظیم شدن در سطوح سرپرستی و عملیاتی، منتج شدن از برنامه‌های راهبردی، و تأثیرپذیری کم‌تر از عوامل محیطی(در مقایسه با برنامه‌های راهبردی) شناخته می‌شوند. به عبارت دیگر، طراحی برنامه‌های راهبردی با توجه به رسالت‌ها، مأموریت‌ها و فلسفه وجودی سازمان، صورت می‌گیرد. حال آن که طراحی برنامه‌های عملیاتی، ملهم از برنامه‌های راهبردی و رویکرد تعیین اهداف کمی و سنجش‌پذیر، تعیین راه‌های حصول به اهداف، تخمین هزینه مالی و زمانی و نیروی انسانی مورد نیاز است. (دکتر مجید وحید/ص. 93 – 92)

13-برنامه‌ریزی عقلایی
برنامه‌ریزی عقلایی عبارت است از مجموعه‌ای از اصول یا فنون استراتژیک برای رسیدن به هدف معین… در برنامه‌ریزی عقلایی، فرایند برنامه‌ریزی شامل مجموعه‌ای از روشها تلقی می‌شود. در این فرایند سیاست‌گذاران و برنامه‌ریزان می‌کوشند مشکلات مهم، نیازها و هدفها را شناسایی و اهداف کلی را به اهداف جزئی تبدیل و شقوق و راه‌های مختلف دوره عمل را توصیف کنند. همچنین “هزینه و فایده” هر شق خاص نیز مشخص می‌شود و برنامه عمل آن انتخاب می‌گردد. آن‌گاه برنامه به اجرایی و برنامه اجرایی به پروژه تبدیل می‌شود سپس برنامه اجرا شده با توجه به هدف اصلی مورد ارزیابی قرار می‌گیرد.
(دکتر بهرام محسن‌پور/ص123 – 122)

14-برنامه‌ریزی تعاملی
… در برنامه‌ریزی تعاملی، فرایند برنامه‌ریزی خیلی قالبی و از پیش تعیین شده، نیست. در این الگو، تفسیر عمل، مفهوم مبادله اطلاعات و طبیعت پویای تعامل بین افراد و نظام و محیط مورد تأکید می‌باشد. طبق این الگو، برنامه‌ریزی کوششی است به منظور وساطت بین عمل و نظر. در این الگو برنامه‌ریزی به عنوان یک سلسله روشهای منطقی، مرتبط به هم و دارای توالی تلقی نمی‌شود؛ بلکه برنامه‌ریزی از دید این الگو عبارت است از تعامل، تفسیر، تصمیم‌گیری و باز تعامل، تفسیر و تصمیم‌گیری.

2-9 اقلیم
اقلیم نتیجه تاثیر توام پدیده های هواشناسی است و حالت متوسط هوا را در یک نقطه دلخواه به دست میدهد. بنابراین وقتی در مورد آب وهوای یک نقطه بحث می کنیم لحظه زمانی را مطرح نمی کنیم. البته اقلیم معنای گسترده تری داشته و تنها به پارامترهای هواشناسی محدود نمی شود.
بلکه مجموعه عوامل فیزیکی، شیمیایی و زیست محیطی را در بر می گیرد. (علیزاده، 1377، ص232).

2-9-1- انحراف معیار بارندگی حوضه
انحراف معیار نشان دهنده میزان پراکندگی داده ها بود و هر چه مقدار ان کمتر باشد نشان دهنده نزدیکی اعداد موجود در زنجیره یا سری داده ها به یکدیگر است.

2-9-2- ضریب تغییرات (Coeddicient of Variation)
ضریب تغییرات نیز یکی دیگر از شاخص ها برای بررسی

منبع پایان نامه درباره
توسعه شهر، سازمان ملل پایان نامه ها و مقالات

دیدگاهتان را بنویسید